حبیب الرحمن حکمتیار
Habiburahman Hekmatyar

متاسفانه آنانی که از غرب آمده اند درک سالم از کشور و مردم خویش ندارند،

بازگشت
7 جوزا 1398           
Comment  0
متاسفانه آنانی که از غرب آمده اند درک سالم از کشور و مردم خویش ندارند، در حالیکه ادعای انسانهای دیموکرات را دارند اما مردم سالاری را بیش از هر انسان دیګری اینان به تمسخر ګرفتند و اعتماد مردم نسبت به آنرا با تقلب های شرم آور  صد در صد از بین بردند. 
در نظریه پوست مدرنیزم جهان طبیعی با قوانینی که بر آن حاکم است را با جهان اجتماعی جدا می پندارند ، شاید برای مردمی شرایط زندګی و قوانین حاکم بر آن خوشایند باشد و برای عده ای آن شرایط اشتباه جلوه کند.
متاسفانه این عده که زبان مردم را درست درک نمی کنند و ادعای داشتن اسناد معتبر از پوهنتونهای خارج را دارند ،متوجه نیستند که درک مردم بالاترین مدرک و معتبر تر از چندین دوکتورا است.
ابراز علاقه مندی به داشتن زندګی خوب،پیشرفت،رفاه و سهولت را هر انسان می خواهد، چه در یک قریه باشد،چه جاهل باشد،چه سواد داشته باشد چه نداشته باشد، مهم این است که درک کنید اولویت مردم چیست، خواست آنان چیست، به چه چیزی خوش می شوند و از چه عملکردی ناراحت می شوند، در مقابل چه اموری حساس هستند و خواست های اولیه آنان چیست. برخی از افغانهای ما که تمام عمر خویش را در غرب زندګی کرده اند متاسفانه نمی توانند این مسائل را درک کنند. ۱۸ سال حمایت جهانی و شکست فاحش اینان در حکومت داری خوب کافی است که بپذیرند در شناخت مردم افغانستان و خواست ها و نیازهای آنان ناکام بودند. در عملکردهای خود با شکست مواجه شده اند و هر روز حساسیت بیشتر در بین مردم خلق کرده اند. درک درست از مردم خویش رهبران قوی ، سالم و دلسوز را معرفی می کند نه زندګی در غرب و اسناد پوهنتونهای آن.
خیلی از اموری که در نزد این مهمانان از غرب آمده با اهمیت جلوه می کند در نزد مردم کشور شاید هیچ اولویتی نداشته باشد. و صرف بودیجه صدها میلیون دالری در این امور توسط این مهمانان باعث هدر رفتن سرمایه های ملی شده و حتی حساسیت های بیشتر خلق کرده است. برای نمونه یکی از مثال هایش مقرری خانم های جوان است. بدون اینکه بصورت طبیعی این پروسه پیش رود و در جامعه تحول ایجاد شود آنرا به زور سرمایه های خارجی و خیانت به سرمایه های ملی و بدون اینکه  دوای درد ملت باشد آنرا اولویت می دهند  و البته با فشارهای خارجی نیز این امور را پیش می برند و در کشور بحران زده چون افغانستان آنرا برای خود دست آورد می شمارند!!! در حالیکه هر شب صد کشته در جنګ می دهیم و تلویزیونهای ما از ساز و سرود خاموشی نمی ګیرند و اینرا هم دست آورد آزادی بیان بشمارند. و این از اولویت های است که این جنابان نمی توانند آنرا با مدرک های آورده و زندګی سپری شده در غرب درک کرده اند نه از خواست های حقیقی مردم. شاید از درد آنانی که در یک سال از بحران جنګ حدود ششصدو هفتاد هزار افغان در داخل کشور از خانه هاو قریه های خود مجبور به هجرت شدند هیچ وقت خبر نباشند و ندانند برای آنان اولویت چیست. 
حبیب الرحمن حکمتیار